هُدا مئے سَنگر اِنت
داوودئے زَبور.
144
هُداوندا ستا بات، منی تلارا،که منی دستان په جنْگا درَ کاریت و
منی لنکُکان په مِڑَگا.
2 هما منی مِهر کنۆکێن هُدا و کلات اِنت،
منی سنگر اِنت و منی رکّێنۆک،
منی اِسپَر، که آییئے مئیارَ بان،
که منی کئوما منی چێردستَ کنت.
3 هُداوند! انسان چیے که تئو آییا مان بیارئے و
بنیادم چیے که تئو آییئے هئیالا بدارئے؟
4 انسانئے زِند چۆ دَمکَشّێا اِنت و
رۆچی چۆ گوَزۆکێن ساهگێا.
5 هُداوند! آسمانا دِرّ و جهلاد بیا
کۆهان دست جن که چه اِشان دوتّ در بیئیت.
6 وتی گِرۆکان شنگ کن که دژمن شنگ و شانگ ببنت،
وتی تیران شان و سَرگَردانِش کن.
7 دستا چه بُرزاد شهار،
منا آزات کن و برَکّێن
چه بازێن آپان،
چه درامدانی دستان،
8 که دپِش چه درۆگا پُرّ اَنت و
راستێن دستِش چه پرێبا.
9 من په تئو نۆکێن سئوتے جنان، او هُدا!
دهتارێن سرۆز و چنگئے سرا په تئو سازَ جنان،
10 په هماییا که بادشاهان سۆبێنَ کنت و
وتی هزمتکارێن داوودا رکّێنیت،
چه کُشۆکێن زهما.
11 منا برکّێن و چه درامدانی دستا آزات کن،
که دپِش چه درۆگا پُرّ اَنت و
راستێن دستِش چه پرێبا.
12 گڑا مئے بچکّ، ورناییا چۆ رُستگێن درچکا بنت و
مئے جنکّ چۆ وَشتراشتگێن مِنُکا که په کلاتان تراشگ بوتگاَنت.
13 مئے اَمبار، چه هر پئیمێن بَر و سَمرا پُرَّ بنت و
مئے رمگ هزارانی هسابا گێشَ بنت،
دهان هزارانی هسابا، مئے ڈگاران.
14 مئے آپُسێن گۆک باز باز چُکَّ کارنت و
دژمن مئے دیوالان پرۆشتَ نکننت،
کَسّ بندیگَ نبیت و
مئے بازاران نالَگ و پریاتَ نمَچّیت.
15 بَهتاور هما مردم اَنت که همے ڈئولا بنت،
بَهتاور هما اَنت که هُداوند آیانی هُدا اِنت.